Kot bez ogona – Kot Manx

Rysując kota niemal odruchowo rysujemy ogon, jakoś nie wyobrażamy sobie kota bez ogona. A jednak istnieje rasa kotów, które nie posiadają ogona.  Mają jedynie pozostałości po ogonie. Są to manxy. Nazwa rasy wywodzi się z wyspy Man. Z początku hodowano je, jako bezogonowe mutanty rasy europejskiej. W latach 60-tych został ustalony wzorzec rasy. Oprócz braku ogona manxy wyższą tylną niż przednią częścią tułowia Jego chód przypomina podskakiwanie podobne do skakania u królików. Rasa powstała, jako efekt wad genetycznych, co sprawia trudności hodowlane. Podskakujący chód jest spowodowany zmianami w obrębie kręgosłupa związanymi z brakiem ogona. Wada wywołuje mnóstwo dolegliwości, powoduje ból. Wspomniana wada idzie w parze ze skróceniem jelita grubego i zaburzeniami czynności układu nerwowego. Prowadzi do niekontrolowanego wydalania moczu i kału, co powoduje problemy z utrzymaniem czystości. Mutacja genetyczna skutkująca omawianymi wadami ma jeszcze jedną opłakaną i trudną do zaakceptowania konsekwencję -/ powoduje śmierć kociąt. Powodem śmierci młodych są wady kośćca. Aby uniknąć tak przykrych sytuacji hodowcy krzyżują omawianą rasę z przedstawicielami innych ras.  O powstaniu rasy krąży wiele legend. Jedna z nich ma genezę biblijną – „praprzodek” Manx był zajęty, gdy biblijny Noe zapraszał zwierzęta na swoją Arkę. Kot zorientował się w ostatniej chwili i gdy pośpiesznie wbiegł na pokład.  Noe przez nieuwagę przyciął mu -wrotami ogon. Jego potomkowie rodzili się pozbawieni tej części ciała.  Według innej opowieści- na zatopionym w XVI w. Galeonie znajdowały się czarne bezogoniaste koty, które dotarły do Wyspy Man i zadomowiły się i rozmnażały. Koty tej rasy to zwierzęta spokojne, inteligentne, przywiązane do opiekuna. Można je nauczyć wykonywania prostych komend. Sprawdzają się strażnicy domu, ponieważ mają silnie rozwinięty instynkt obrony swojego terytorium. Nie boją się wody i lubią jazdę samochodem. W przypadku rasy manx, podobnie, jak w przypadku innych ras powstałych na wskutek błędu genetycznego należy postawić pytanie o granicę eksperymentów genetycznych- czy można dla uzyskania nowej rasy, wystaw i zysku tworzyć żywe istoty, które przez całe życie będą kalekami, a ich życie będzie pasmem cierpienia?  Lubią spokojną atmosferę – tolerują dzieci o ile ludzkie pociechy za bardzo nie hałasują. Najlepiej czują się w towarzystwie osób spokojnych, dlatego polecane są osobom starszym lub samotnym. Żyją w zgodzie z innymi zwierzętami domowymi- ptaka domownika, rybki, czy chomika nie upolują. Ich futro wymaga regularnej pielęgnacji.

Zobacz inne rasy