Mitologiczny kot – Kot Norweski Leśny

Kot norweski leśny wspomniany jest już w mitologii. W norweskich mitach występuje, jako istota czarodziejska. Koty te towarzyszyły Wikingom w ich morskich podróżach i miały na łodziach bardzo ważną funkcję – chroniły zapasy zboża przed gryzoniami. Kot norweski powstał z przypadkowych krzyżówek – dzikich kotów leśnych z kotami domowymi. Z tych mieszańców rozwinęły się w ciągu wieków przystosowane do surowego klimatu na północy silne koty z gęstym, półdługim futrem. W wyniku zabiegów hodowlanych odporność na wodę i zimno zmniejszyła się, a półdzikie koty stały się zwierzętami typowo domowymi. Po raz pierwszy kota norweskiego wystawiono na wystawie w Oslo w 1930 roku. Po II wojnie o rasie zapomniano. W 1970 roku grupa miłośników tych przepięknych kotów postanowiła odtworzyć rasę i na poważnie zająć się hodowlą zwierząt. Dwa lata później rasę uznano ponownie. Hodowcy twierdzą, że posiadając kota norweskiego mamy jakby dwa zwierzęta w jednym ciele. Wynika to z faktu, że latem futro kota jest krótkie i tylko po ogonie można stwierdzić, że mamy do czynienia z przedstawicielem rasy długowłosej. Jesienią wyrasta futro zimowe. Ich włosy w zimie są gęste i nie nasiąkają wodą. Mają długie łapy oraz wydłużony, mocny tułów. Ich cechą charakterystyczną jest trójkąta głowa z długim, prostym nosem. Uwagę obserwatora zwracają ciekawie wyglądające uszy – na wierzchołkach uszu sterczą pędzelki podobne do pędzelków u rysia. Kocury ważą do 6 kilogramów, kotki są mniejsze – zwykle nie przekraczają wagi 4, 5 kilo. Jest to zwierzę bardzo rodzinne, lubi przebywać z domownikami. Nie podchodzi do obcych- odnosi się do nich z rezerwą. Za to ubóstwia swoich domowników. Jest idealnym towarzyszem dla dzieci. Lubią pieszczoty, chociaż nie domagają się ich natrętnie. Świetnie skaczą, lubią wspinaczki po drzewach. Znane są przypadki, że koty norweskie mieszkające w pobliżu strumieni łowiły ryby.  Kwestia łowienia ryb przez koty pozostaje do naukowego opisania. Potrzebują dużo miejsca do biegania i zabawy. Dlatego powinny być trzymane w domu z ogrodem lub w dużym mieszkaniu. Źle będą czuły się w kawalerce. O kocie futro należy dbać, aby nie robiły się kołtuny. Trzeba je często czesać. Część hodowców dąży do tego, aby zachować rasę z cechami pierwotnymi, nie zgadza się na jakiekolwiek krzyżówki z przedstawicielami innych ras. Jest to zwierzę inteligentne i bystre. Około roku 1000 król Olaf I mianował go oficjalnym kotem Norwegii. W przeciwieństwie do rasy Maine Coona ma dwukrotnie grubsze futro.

Zobacz inne rasy