Kot burmiński

Kot burmiński, zwany według nazewnictwa hodowlanego burmskim należy do grupy kotów azjatyckich. Zwierzęta te hodowane były przez mnichów azjatyckich, jako koty świątynne. Zwane były tam „świątynną strażą” ze względu na ich wyjątkowe brwi, czyli prawie nieowłosione plamki nad oczami, które sprawiają wrażenie, jakby zwierzęta miały cały czas otwarte oczy. Z Azji koty trafiły w 1930 roku do Ameryki, gdzie sprowadził je amerykański lekarz marynarki wojennej. Hodowla kotów burmskich powstała po kilku krzyżowaniach. W 1934 roku kota zgłoszono do oficjalnego spisu kotów rasowych. Od tej pory zainteresowanie nimi zaczęło się robić coraz większe, duży popyt wymagał tworzenia większych hodowli, zaczęto, więc używać w nich kota syjamskiego, przez co pojawiły się kolejne odmiany kolorystyczne. Przez takie jednak mieszanki koty burmińskie były wyrejestrowywane ze spisu, udało mu się tam jednak trafić ponownie w 1959 roku i pozostać do dziś. Od tamtego czasu zresztą w rasie nie zmieniło się zbyt wiele. Ten gatunek jest hodowany również w naszym kraju, choć jest on raczej mało rozpowszechniony. Pierwszy osobnik pojawił się zresztą w Polsce stosunkowo niedawno, bo w 1992 roku. Obecnie zarejestrowanych jest u nas zaledwie kilka hodowli kotów tej rasy. Warto też powiedzieć, że koty te są zaliczane do „kociej arystokracji”, co wiąże się między innymi z posiadaniem swojego własnego herbu. Znajduje się na nim między innymi narodowy symbol Birmy, czyli paw, po jego bokach stoją natomiast lwy, głównym elementem herbu jest natomiast podobizna kota burmańskiego, jest tam też Budda z pagody, słonie, kobieta birmańska oraz napis: Kot Burmiński- Inteligencja- Godność- Uczuciowość. Burmińczyki to koty średniej wielkości, ważące od 3 do 4 kg. Posiadają muskularną i zwartą budowę, niezbyt silne i raczej krótkie nogi. Ich głowa jest okrągła i pełna. Oczy duże, ale nie całkiem okrągłe, barwy żółtej lub żółtozielonej. Ogon powinien być prosty, lub lekko wywijający się ku górze. Długości i grubości średniej. Mówiąc o umaszczeniu możemy wyróżnić dziesięć różnych barw. Specyficzne dla gatunku jest rozmieszczenie barw, nieco jaśniejsze znajdują się w dolnych partiach ciała, ciemniejsze na pysku, uszach, nogach i ogonie. Ciekaw jest też to, że kolor futra zmienia się w zależności od temperatury. W czasie wysokiej jaśnieje, a przy niskiej ciemnieje. Sierść jest krótka, bardzo przylegająca do ciała i jedwabista. Koty burmińskie bardzo źle znoszą samotność, są kotami typowo domowymi, przez lata zatraciły zdolności przetrwania w warunkach naturalnych. Są to koty rodzinne, przyjazne i bardzo inteligentne.

Zobacz inne rasy